Rzymskie ł aź nie (balaneio), poł oż one w dzielnicy Zappeion, zaprojektowano na specjalnie wypoziomowanym terenie o szerokoś ci 21 metró w, pomię dzy dwoma duż ymi, dł ugimi i wysokimi murami, starannie zbudowanymi, któ re wkomponował y w swoją konstrukcję starsze elementy architektoniczne. Cią gną się one zaró wno na wschó d, do Ogrodu Narodowego, jak i na zachó d, na chodnik Alei Amalii, i obejmują dwie komory z hypokaustami, dwa paleniska (praefurnia) oraz dziewię ć cystern.
Najwię ksze pomieszczenie ma 15 kolumn hypokaustum, czasem cylindrycznych, czasem prostoką tnych, oraz przegrody. Jest to pomieszczenie gorą cych ł aź ni (caldarium). Bezpoś rednio na pó ł noc otwiera się kolejne podł uż ne hypokaustum, któ rego podł oga został a wsparta na 17 marmurowych kolumnach, w drugim zastosowaniu zamiast hypokaustum. Jest to pomieszczenie tepidarium. Dwa paleniska są poł ą czone podziemnymi ł ukami z salą gorą cych ł aź ni. Gorą ce powietrze krą ż ył o przez trzy mał e zbiorniki. Pionowe otwory w ś cianach zbiornikó w zapewniał y wentylację , a takż e ogrzewanie samych ś cian. Ta czę ś ć obejmuje duż y, prostoką tny zbiornik o skomplikowanej konstrukcji z marmurowymi pł ytami na zewną trz, któ ry przez dwa otwory kierował wodę do dwó ch marmurowych basenó w znajdują cych się na ich miejscu.
W drugiej fazie, w V-VI wieku n. e. , odnowiono i ponownie wykorzystano sale z począ tku IV wieku n. e. Budowane są cztery nowe, brukowane cysterny. Jedna z nich znajduje się pod ziemią i ma sklepiony dach, w któ rym znajduje się studnia do pompowania wody. Wewną trz ma zł oż oną konstrukcję z kafelkową podł ogą i ś lady niedbał ej dekoracji na pó ł nocnej ś cianie z postaciami ludzkimi, rybami, ptakami i krzyż ami. Najprawdopodobniej te pozostał oś ci freskó w wskazują na pó ź niejsze wykorzystanie cysterny jako schronienia lub miejsca mę czeń stwa we wczesnym okresie chrześ cijań stwa.
W czasach bizantyjskich w podł ogę ł aź ni wbijano gliniane pithosy do przechowywania zboż a, z któ rych czę ś ć umieszczono w poł udniowej czę ś ci stanowiska archeologicznego.
Najwię ksze pomieszczenie ma 15 kolumn hypokaustum, czasem cylindrycznych, czasem prostoką tnych, oraz przegrody. Jest to pomieszczenie gorą cych ł aź ni (caldarium). Bezpoś rednio na pó ł noc otwiera się kolejne podł uż ne hypokaustum, któ rego podł oga został a wsparta na 17 marmurowych kolumnach, w drugim zastosowaniu zamiast hypokaustum. Jest to pomieszczenie tepidarium. Dwa paleniska są poł ą czone podziemnymi ł ukami z salą gorą cych ł aź ni. Gorą ce powietrze krą ż ył o przez trzy mał e zbiorniki. Pionowe otwory w ś cianach zbiornikó w zapewniał y wentylację , a takż e ogrzewanie samych ś cian. Ta czę ś ć obejmuje duż y, prostoką tny zbiornik o skomplikowanej konstrukcji z marmurowymi pł ytami na zewną trz, któ ry przez dwa otwory kierował wodę do dwó ch marmurowych basenó w znajdują cych się na ich miejscu.
W drugiej fazie, w V-VI wieku n. e. , odnowiono i ponownie wykorzystano sale z począ tku IV wieku n. e. Budowane są cztery nowe, brukowane cysterny. Jedna z nich znajduje się pod ziemią i ma sklepiony dach, w któ rym znajduje się studnia do pompowania wody. Wewną trz ma zł oż oną konstrukcję z kafelkową podł ogą i ś lady niedbał ej dekoracji na pó ł nocnej ś cianie z postaciami ludzkimi, rybami, ptakami i krzyż ami. Najprawdopodobniej te pozostał oś ci freskó w wskazują na pó ź niejsze wykorzystanie cysterny jako schronienia lub miejsca mę czeń stwa we wczesnym okresie chrześ cijań stwa.
W czasach bizantyjskich w podł ogę ł aź ni wbijano gliniane pithosy do przechowywania zboż a, z któ rych czę ś ć umieszczono w poł udniowej czę ś ci stanowiska archeologicznego.
Tłumaczone automatycznie z języka ukraińskiego. Zobacz oryginał
Uwagi (0)
zostaw komentarz
Pokaż inne komentarze …
