Na wpó ł zrujnowana Ś wią tynia Zeusa Olimpijskiego poś wię cona jest kró lowi bogó w olimpijskich, co tł umaczy nazwę monumentu. Znajduje się ona zaledwie kilka minut spacerem od centrum Aten, zaledwie 500 metró w na poł udniowy wschó d od Akropolu i 700 metró w na poł udnie od placu Syntagma.
Budowa ś wią tyni rozpoczę ł a się w VI wieku p. n. e. , a jej projekt powierzono architektom Antystatusowi, Kalleshrowi, Antymachowi i Porinusowi. Pierwotnie planowano ją wznieś ć z wapienia w surowym stylu doryckim i miał a stać się najwspanialszą ze wszystkich ś wią tyń . Jednak jej budowa został a przerwana w 510 roku p. n. e. z powodu niepokojó w politycznych, kiedy tyran Hippiasz został wygnany z Aten.
Ś wią tynia pozostał a niedokoń czona przez kolejne 336 lat. W 174 r. p. n. e. syryjski kró l Antioch IV Epifanes rozpoczą ł jej odbudowę , zmieniają c materiał budowlany z wapienia na wysokiej jakoś ci marmur pentelicki i styl architektoniczny z doryckiego na koryncki. W rzeczywistoś ci był to pierwszy raz, gdy porzą dek koryncki został uż yty do dekoracji zewnę trznej ś wią tyni. Jednak po ś mierci Antiocha projekt nie został ukoń czony, a zabytek ponownie pozostał niedokoń czony.
W 125 r. p. n. e. rzymski cesarz Hadrian uwzglę dnił tę ś wią tynię w swoim programie budowy Aten. Liczne posą gi bogó w i rzymskich cesarzy zdobił y ś wią tynię , w tym ogromny posą g Zeusa wykonany ze zł ota i koś ci sł oniowej. W ostatecznej formie ś wią tynia miał a 104 kolumny, każ da o wysokoś ci 17 metró w i ś rednicy 2 metró w. Niestety, ś wią tynia ta przetrwał a swoją ś wietnoś ć zaledwie przez kilka stuleci. W 267 r. n. e. podczas zdobycia Aten przez Heruló w ś wią tynia i wię ksza czę ś ć miasta uległ y zniszczeniu.
W 425 roku n. e. , po powstaniu chrześ cijań stwa, cesarz bizantyjski Teodozjusz II zakazał kultu staroż ytnych bogó w greckich i rzymskich w ś wią tyni. W efekcie zezwolił mieszkań com na wykorzystywanie cennego marmuru do budowy koś cioł ó w, domó w i innych budynkó w w mieś cie. Pod koniec okresu bizantyjskiego, w poł owie XV wieku, przetrwał o tylko 21 ze 104 kolumn.
Ś wią tynia uległ a dalszym zniszczeniom podczas okupacji osmań skiej i w pierwszych dekadach istnienia pań stwa helleń skiego. W 1852 roku silna burza cał kowicie zniszczył a cellę (gł ó wne pomieszczenie ś wią tyni) i duż y posą g Zeusa. Do tego czasu przetrwał o tylko 15 kolumn, a szesnasta kolumna leż y na ziemi.
Projekt wykopalisk i renowacji ś wią tyni rozpoczą ł się ostatecznie pod koniec XIX wieku z inicjatywy Brytyjskiej Szkoł y Archeologii w Atenach. Niemiecki archeolog Gabriel Walter ponownie przeprowadził wykopaliska w tym miejscu w 1922 roku, a jego nastę pcami byli greccy archeolodzy pod kierownictwem Joanisa Travlosa. Pomimo trudnoś ci, jakie napotkał a, Ś wią tynia Zeusa Olimpijskiego jest nadal uważ ana za jeden z najwspanialszych staroż ytnych zabytkó w miasta.
Budowa ś wią tyni rozpoczę ł a się w VI wieku p. n. e. , a jej projekt powierzono architektom Antystatusowi, Kalleshrowi, Antymachowi i Porinusowi. Pierwotnie planowano ją wznieś ć z wapienia w surowym stylu doryckim i miał a stać się najwspanialszą ze wszystkich ś wią tyń . Jednak jej budowa został a przerwana w 510 roku p. n. e. z powodu niepokojó w politycznych, kiedy tyran Hippiasz został wygnany z Aten.
Ś wią tynia pozostał a niedokoń czona przez kolejne 336 lat. W 174 r. p. n. e. syryjski kró l Antioch IV Epifanes rozpoczą ł jej odbudowę , zmieniają c materiał budowlany z wapienia na wysokiej jakoś ci marmur pentelicki i styl architektoniczny z doryckiego na koryncki. W rzeczywistoś ci był to pierwszy raz, gdy porzą dek koryncki został uż yty do dekoracji zewnę trznej ś wią tyni. Jednak po ś mierci Antiocha projekt nie został ukoń czony, a zabytek ponownie pozostał niedokoń czony.
W 125 r. p. n. e. rzymski cesarz Hadrian uwzglę dnił tę ś wią tynię w swoim programie budowy Aten. Liczne posą gi bogó w i rzymskich cesarzy zdobił y ś wią tynię , w tym ogromny posą g Zeusa wykonany ze zł ota i koś ci sł oniowej. W ostatecznej formie ś wią tynia miał a 104 kolumny, każ da o wysokoś ci 17 metró w i ś rednicy 2 metró w. Niestety, ś wią tynia ta przetrwał a swoją ś wietnoś ć zaledwie przez kilka stuleci. W 267 r. n. e. podczas zdobycia Aten przez Heruló w ś wią tynia i wię ksza czę ś ć miasta uległ y zniszczeniu.
W 425 roku n. e. , po powstaniu chrześ cijań stwa, cesarz bizantyjski Teodozjusz II zakazał kultu staroż ytnych bogó w greckich i rzymskich w ś wią tyni. W efekcie zezwolił mieszkań com na wykorzystywanie cennego marmuru do budowy koś cioł ó w, domó w i innych budynkó w w mieś cie. Pod koniec okresu bizantyjskiego, w poł owie XV wieku, przetrwał o tylko 21 ze 104 kolumn.
Ś wią tynia uległ a dalszym zniszczeniom podczas okupacji osmań skiej i w pierwszych dekadach istnienia pań stwa helleń skiego. W 1852 roku silna burza cał kowicie zniszczył a cellę (gł ó wne pomieszczenie ś wią tyni) i duż y posą g Zeusa. Do tego czasu przetrwał o tylko 15 kolumn, a szesnasta kolumna leż y na ziemi.
Projekt wykopalisk i renowacji ś wią tyni rozpoczą ł się ostatecznie pod koniec XIX wieku z inicjatywy Brytyjskiej Szkoł y Archeologii w Atenach. Niemiecki archeolog Gabriel Walter ponownie przeprowadził wykopaliska w tym miejscu w 1922 roku, a jego nastę pcami byli greccy archeolodzy pod kierownictwem Joanisa Travlosa. Pomimo trudnoś ci, jakie napotkał a, Ś wią tynia Zeusa Olimpijskiego jest nadal uważ ana za jeden z najwspanialszych staroż ytnych zabytkó w miasta.
Tłumaczone automatycznie z języka ukraińskiego. Zobacz oryginał
Uwagi (0)
zostaw komentarz
Pokaż inne komentarze …
