Церква Агіоса Ніколаоса Рагаваса розташована біля північного підніжжя Акрополя в межах пізньої римської стіни, до неї можна було потрапити з півночі, ймовірно, по стародавній вулиці Триподон. Храм датується серединою 11-го століття і, завдяки своїй назві, стара афінська традиція пов'язує пам'ятник з аристократичним родом Рагавас. На користь цієї гіпотези свідчить існування на колоні купола вигравіруваного напису з посиланням на Леона Рагаваса, ймовірно, засновника храму.
Храм належить до архітектурного типу простих чотириколонних хрестоподібних церков з особливо елегантним восьмигранним куполом. Первісний вигляд візантійської церкви сьогодні читається в куполі «афінського» типу і північній стороні. На цьому фасаді кладка в самій східній візантійській частині облицьована цеглою, включає масивний вертикальний вапняк в нижній частині і представляє керамічний декор з елементами куфі і простими або зубчастими цегляними смугами, які оточують арки прорізів. Серед них найбільша утворена підковою і відповідає давнішому вхідному отвору, який тоді був обнесений дволопатевим цегляним бар'єром.
З перетворенням на парафіяльний храм в 19-му столітті церква зазнала значних втручань та доповнень, включаючи великий нартекс на захід, що призвело до знесення оригінального нартекса, каплиці Агія Параскеви на південній стороні та масивного контрфорсу вздовж східної сторони. Живописне оздоблення храму відноситься до сучасності. В кінці 1970-х років (1979-1980) Археологічною службою було проведено ряд робіт по виявленню, реставрації та консервації візантійського етапу церкви. Цей важливий візантійський пам'ятник залишається орієнтиром для жителів Плаки, оскільки він функціонує як парафія цього району.
Koś ció ł Agios Nikolaos Ragavas znajduje się u pó ł nocnych podnó ż y Akropolu, w obrę bie pó ź norzymskich muró w obronnych. Dostę p do niego był moż liwy od pó ł nocy, prawdopodobnie staroż ytną ulicą Tripodon. Ś wią tynia pochodzi z poł owy XI wieku i, ze wzglę du na swoją nazwę , stara ateń ska tradycja wią ż e zabytek z arystokratycznym rodem Ragavas. Hipotezę tę potwierdza obecnoś ć wyrytej inskrypcji na kolumnie kopuł y, odnoszą cej się do Leona Ragavasa, prawdopodobnie fundatora ś wią tyni.
Ś wią tynia należ y do typu architektonicznego prostych, czterokolumnowych koś cioł ó w na planie krzyż a, z wyją tkowo elegancką oś mioką tną kopuł ą . Pierwotny wyglą d koś cioł a bizantyjskiego zachował się do dziś w kopule typu „ateń skiego” i pó ł nocnej stronie. Na tej fasadzie, mur w najbardziej wysunię tej na wschó d czę ś ci bizantyjskiej jest obł oż ony cegł ą , w dolnej czę ś ci zawiera masywny pionowy wapień , a w dolnej prezentuje ceramiczną dekorację z elementami kufickimi oraz prostymi lub zą bkowanymi pasami cegł y, któ re otaczają ł uki otworó w. Najwię kszy z nich ma kształ t podkowy i nawią zuje do starszego otworu wejś ciowego, któ ry był wó wczas otoczony dwuskrzydł ową ceglaną barierą.
Wraz z przekształ ceniem w koś ció ł parafialny w XIX wieku, koś ció ł przeszedł znaczą ce zmiany i rozbudowy, m. in. dobudowano duż y narteks od strony zachodniej, co doprowadził o do zburzenia pierwotnego narteksu, kaplicę Agia Paraskewy od strony poł udniowej oraz masywną przyporę od strony wschodniej. Malownicza dekoracja koś cioł a pochodzi z czasó w wspó ł czesnych. Pod koniec lat 70. XX wieku (1979-1980) Sł uż ba Archeologiczna przeprowadził a szereg prac w celu zidentyfikowania, odrestaurowania i konserwacji bizantyjskiej fazy koś cioł a. Ten waż ny zabytek bizantyjski pozostaje punktem orientacyjnym dla mieszkań có w Plaki, ponieważ peł ni funkcję parafii tego regionu.